Een plek om ze neer te leggen, zonder naam - het veld bestaat niet in de databank. En niets verschijnt voordat een verantwoordelijke het gelezen heeft. Wat in een gemeente gezegd wordt, verdient beide.

Ik verloor mijn werk in maart. De gemeente bad, en broeders hielpen mij drie maanden vol te houden zonder dat ik iets vroeg. In juni tekende ik elders.
Daar vertelt men wat er gebeurd is. En daar gaat het verloren, bij gebrek aan een plek om het op te schrijven.
Een optie die men kan aanvinken, kan men ook uitvinken, vergeten of zes maanden later anders bekijken. Hier valt niets uit te vinken: de getuigenis heeft geen auteur in de databank, en niemand kan er haar een geven.
Wie schrijft denkt aan zijn eigen verhaal, niet aan de partner die hij aanhaalt, de arts die hij noemt of de familie die iedereen herkent. Nalezen is geen censuur: het is de minste zorg die men verschuldigd is aan mensen die om niets gevraagd hebben.
Een getuigenis in een map moedigt niemand aan. Gepubliceerd op de openbare pagina van de gemeente wordt zij weer wat zij altijd was: een reden tot hoop, aangeboden aan wie voorbijkomt.
Een productpagina die alleen goede dingen zegt, gelooft niemand. Dit is de precieze grens.
Open het formulier, lees na, publiceer. Wat de gemeente beleefde, gaat niet langer verloren tussen twee zondagen.